27 yaşında bir kadın öğretmenim. Uzun bir süre önce bir öğrencimin bana karşı bir ÅŸeyler hissettiÄŸini fark ettim. Yada kendi kafamdan böyle bir senaryo yarattım. Ben bazen yaparım bunu … Çünkü aÅŸka aşığım…

Ben de ona karşı bir şeyler hissetmeye başladım. Bu duygu büyüdü büyüdü, sonuçta ben de bunalımlar, bocalamalar başladı. Kendimden utanıyordum, bir başkası anlasa ne yapardım?
İnsanların şekillendirdiği ve bizim hiçbir söz hakkımızın olmadığı değer yargıları olmasa bu yaşadığım normal sayılır. Duygular yargılanmamalı ve özgürce yaşanmalı.
Sonuçta benden 10 yaÅŸ küçük, tam olgunluÄŸa eriÅŸmemiÅŸ ama çocukta sayılmayan öğrencime baÄŸlandım. Sanki o dünyamdaki diÄŸer yarımdı. Ölünceye kadar aynı duygularla sevebileceÄŸim tek kiÅŸi. Ben onu yalnız bu dünyada deÄŸil, öldükten sonra da sevmek isteyen, onun yanından bir saniye bile ayrılmak istemeyen, onu canımdan bir parça gibi gören bir deliyim. Onu dünyanın en güzel yaratığı, en harika varlığı olan bir çılgınım. Onunla bir gelecek imkansız, bunu biliyorum… ama isterdim ki hiç olmazsa ona olan duygularımı kendime rahatça söyleyebileyim…

O, bu sene mezun olacak. Benim onu görebilme ÅŸansım büyük ihtimalle hiç yok. O nasıl, ne yapıyor, iyimi, hiçbir zaman öğrenemeyeceÄŸim. Böyle bir olay var mıdır sizce? KonuÅŸamadığım, soramadığım, haber alamadığım, bakamadığım, göremediÄŸim, kendi içimde bile yaÅŸayamadığım aÅŸk, sevgi, ya da her neyse…

Böyle bir acı var mı? Ä°sterdim ki evlendiÄŸini, mutlu, saÄŸlıklı olduÄŸunu göreyim… onun hayatının her döneminden haberdar olayım, yeter ki o varken ölmüş farz ederek yaÅŸamayayım. Beni anlamıyorsunuz deÄŸil mi? Tanrıdan ÅŸunu diliyorum; tekrar baÅŸka bir hayatta olabilme imkanım olursa, beni onunla aynı ÅŸartlarda, aynı yerde, hiç ayrılmamak üzere buluÅŸtursun… lütfen beni ve duygularımı anlamaya çalışın.